Gisteren waren we aanwezig bij een bijzondere avond in het Haventheater IJmuiden over kansengelijkheid en diversiteit in het onderwijs. Georganiseerd in samenwerking met Discriminatie.nl Kennemerland en Stichting Welzijn Velsen.

Een avond met een gezamenlijke iftar, een indrukwekkende documentaire en een lezing van Karim Amghar. Het was een avond die je aan het denken zet. Over kinderen. Over kansen. En over de vraag die eigenlijk nooit bepalend zou mogen zijn: waar staat je wieg?

Tijdens de avond zagen we de documentaire De Maastrichtse Droom. Die film laat zien dat achterstand geen vaststaand gegeven hoeft te zijn. Op een basisschool waar veel leerlingen met een taalachterstand beginnen, lukt het toch om sterke resultaten te behalen.

De film laat zien dat achterstand geen vaststaand lot hoeft te zijn. Wanneer een school gelooft in haar leerlingen, kunnen kinderen groeien. Dat gebeurt niet vanzelf. Daar zit aandacht achter, vertrouwen en een school die gelooft in de kracht van ieder kind.

Het verhaal van Karim

Daarna volgde een lezing van Karim Amghar. Zijn boodschap was duidelijk en raakte de zaal. Talent is overal. Kansen zijn dat niet altijd. Dat verschil mogen we nooit normaal gaan vinden. Het eigen verhaal van Karim Amghar maakte ook diepe indruk. In groep 8 kreeg hij eigenlijk een vwo-advies. Toch zei een leraar tegen hem dat hij beter niet te hoog moest mikken. Het advies werd afgezwakt naar vmbo-kader. Volgens die leraar was dat realistischer.

Dat moment zorgde voor een knak in zijn cijfers en in zijn zelfvertrouwen. Dit gaat niet over luxe. Dit gaat over meedoen. Zijn verhaal laat zien hoeveel invloed verwachtingen van volwassenen kunnen hebben op een kind.

Waarom dit ook over Velsen gaat

Volgens het Nationaal Fonds Kinderhulp groeien in Nederland zo’n 360.000 kinderen op in armoede. Kinderen die net als ieder ander dromen hebben. Maar voor wie een schoolreisje, sportclub of zelfs een bril soms buiten bereik ligt.

Voor Velsen Lokaal is dat een belangrijk punt. Een kind kiest niet waar het wordt geboren. Daarom mag het niet uitmaken in welke straat of in welk gezin je opgroeit als het gaat om kansen in het leven. Dat betekent dat beleid begrijpelijk moet zijn voor gezinnen die hulp nodig hebben. Dat regelingen toegankelijk moeten zijn. En dat we als gemeente blijven kijken naar de mens achter de regels. Niet het formulier, maar het gezin moet centraal staan.

De avond liet zien dat kansengelijkheid geen abstract begrip is. Het gaat over echte kinderen, echte verhalen en momenten die een leven kunnen veranderen. Juist daarom moeten we blijven luisteren.  Naar ouders, naar scholen en juist ook naar jongeren zelf. Zij weten vaak het beste waar het in de praktijk misgaat.

Daar blijven we ons voor inzetten. Met elkaar, voor elkaar.